Bywa spokój tak błogi i stały iż dzwoni ni tępo ni głucho lecz bywa cisza tak martwa że rwie serce wraz z duszą nie raczy jej szum strumyka przysięgą milczenia objęty nie rozwieje wiatru powiew gdyby chadzać chciał tędy już chyli się słońce do dołu horyzont krwawo zakreśla - czekaj..czekaj do zmroku jeszcze pora zbyt wczesna nadejdą powoli po ciemni księżyc im posrebrzy drogę zmącą w olszynach spokój jak się mąci w rzece wodę szorstkim dotykiem zimna przytulą oddechem świat jakby ze zwiędłą śmiercią mroczny podpisali pakt -nie strach ku lesie mnie gna lecz wspomnień to ziemia to tam! tam ma kochana była lecz już jej ze mną nie ma zaiste tęskno mu na duszy pierś rozdziera żalu stan już gotowy pobiec za nią już ją znajdzie pewno tam brnie przez pola ku lesie dech z pośpiechu mu ustał gdy dotarł na zguby miejsce zamajaczy biała jej chusta tyle po niej jeno zostało rozpłynie się w szarej mgle nikt jej nigdy nie znajdzie -powiadam zostawcie co złe bo bywa spokój tak błogi że słychać tętno we krwi lecz bywa też cisza martwa co niszczy nam noce i dni....