wystudził się jak martenowski piec po fajerancie zostało jeszcze w nogach trochę ciepła chyba bardziej od zdobycznych bamboszy czuł jak szybko upływa mu życie i stał i patrzył na to nie chciało mu się nawet ruszyć bez końca wykonywał rutynowe czynności jedną za drugą próbował smaku ale nie mógł dotrzeć do sedna nieważne skąd patrzył widział tylko czerwone światło w tunelu jej krocza żagle jego okrętu zwisały bezwładnie choć wiatr bez przerwy zmieniał kierunek płynął w stronę ławicy wstydu nie bacząc na konsekwencje został nie wiedząc czy zdoła przeżyć całe życie na razie tylko do piątku