Powolnym, leniwym krokiem przechodzę obok mojego szczęścia  za bramę, gdzie wspólnie bawiliśmy się, gdzie ukrywaliśmy nasze emocje. Jesteś jak dotyk słońca – muszę to wyznać – mój delikatny wietrze – mógłbyś być – uwięziony wyłącznie w mojej subtelnej magii. Lecz teraz jesteś jedynie marzeniem. Powoli upływają dni, może to dobrze, gdy uczucia skryte za bramą nie są szalone. Nawet jeśli zostaną tylko iluzją… w końcu przestaną istnieć.