przyszłam na świat chociaż się nie prosiłam będąc dzieckiem nie myślałam jak dziecko z samotnością pod rękę kroczyłam oddzielona od świata poprzeczką za wysoką by móc ją przeskoczyć i za grubą by obejść ją wokół jak to mówią: „biednemu wiatr w oczy” sypie piachem i kręci łzę w oku połamali mi skrzydła i wiosła że mi nowe urosną – mówili podcinali korzenie gdy rosłam w łyżce wody by mnie utopili dziś nie jestem jak to stare drzewo w które piorun uderzył i złamał nie dam sępom rozszarpać ni hienom bo dziś jestem utwardzona jak skała żadne wiatry nie zniszczą ni deszcze nie wypłuczą miłości do życia chcę kosztować i kochać chcę jeszcze wypić wszystko co jest do wypicia 7 października 2012