W pokoju samotniej, niż w obrazie Seurata, gdzie morze szumi z wiatrem, jak modlitwa z cieniem krzyża, rozmawia. Dawno śpi pies który rękę lizał, z bielą kości w przyjaźni. Gdym wiersze rozrzucał jak ziarno, tyle ptaków z rozwiązłej potrzeby, przycupnęło w myślach. Oddech kobiety przytulam, przyoblekam w zapomnianą czułość.