Uspokój duszę swą wietrze na marne w cerkiel się rwie jeno uleci, tchnie oddechem już obegnana powracać chce w szeptach mych, w lasach szumią z liściem młodniki przódy mnie znane od serca teraz w dal uchodzą bez liku jakże bywa wszak i tęskno jeno oblicze ukazać może gdy na sen lico krople roni a wzrok co rusz się płoszy ahh..dobą gdy zachodzi mrok jak w tafcie pojawi się mgła popłynę powabnie wsród bór jakbym to z nim w zaloty szła nie... uspokój duszę wietrze milczeniem to pomiń jeno w cieniu, w ukryciu zachowaj przeciem daleka jest od tego...