pamiętasz łąkę i siedem kamieni po których skakaliśmy sobie do gardeł pomiędzy nimi drżały stokrotki które potem zdobiły twoje włosy gdy oczy szkliły się w brzasku mokradeł wiesz motyle tak niewiele mają czasu by kochać jutro ich ciała wiatr rozrzuci pośród traw dajmy sobie miłość tak szybko mogą nas porwać szybujące anioły pozbawione aureoli błądzące na skraju nocy i dnia