jak wtedy nocą byliśmy oboje, szum wśród nas listowia, tobie słowa z ust mój miły nie bronię, o tym co powiesz, nikt się nie dowie za świadka gwiazda w niebie, co rankiem milczeć jest pomna oczy jej spokojne, usta nieme na tych cudownych granatu łąkach lecz prędzej, wyznaj co chciałeś bo czas nagli nas ciągle nim się spostrzeżesz, ja ciałem umknę z rwącym mnie prądem albo jak żywo rozpłynę się zmyta, mój obraz zostanie wspomnieniem między jaśminem, niczym mgławica a czy powrócę? ja nie wiem.. ty zaś odpłyniesz daleko falami, zastąpi cię szybko poranek blady, już ci nie powiem drżącymi ustami kiedy odejdziesz za złotym łanem już wzrok twój niemalże zgasł, licząc mi każdą z wolna minutę pusto tu, ciszę wyznacza czas dając mi w zamian okrutną pokutę