Światło i... nic więcej

zwiędły kwiaty w glinianym wazonie dzień zamknięty w zbuntowanej pięści kwitnie żałość na nieszczęsnej skroni czekającej na pomyślne wieści lecz na próżno... coraz bardziej pogniecione kształty coraz gęściej ściele się jad gorzkie krople spłynęły na wargi podły deszcz napluł jej prosto w twarz ciągle pluje... dusza rzuca się już na kolana już nie prosi lecz donośnie krzyczy dni stłamszone w zimnych sandałach niosą w dłoniach kilo goryczy to na obiad... i tak snują się krusząc nadzieje aż do dnia gdy opadnie kurtyna zamknie wieko i wtedy zadnieje widzisz ciało – dusza się ulotniła w końcu światło... nikt tutaj pomóc raczej nie może Bóg nawet rozkłada ręce każe ci tylko krzyż swój w pokorze zanieść do celu nic więcej... 18 lutego 2013