zapłakana

znów przyplątała się bezsenność zmierzch wszedł przez okno rozkołysał cienie na ścianach noc dotyka księżycem dotąd trzeźwy umysł próbuję upić autoironią wydawało się że mam serce ze stali wciąż kreuję na niezniszczalną a teraz rozmaśliłam się myśli pełne ciebie przychodzą niespiesznie za jakiś czas rdza mnie uwolni odgrodzona zapłakaną szybą podsłuchuję jak deszcz tnie cisze na drobne kawałki tak daleko do świtu z cyklu "Myśli splątane" 17.09.2011 r.