W starej kopalni pogrzebanych wspomnień; Znalazłem wilgotną od łez pochodnię; Znajduję iskrę aby ją rozpalić; Wkraczam w świat, który kiedyś chciał mnie zabić... Przez korytarze pełne nietoperzy; Gdzie potłuczone szkło w nieładzie leży ; Przebrzydły fetor od puszek zgniecionych; I coraz głebiej do tego, co tak boli... Płomień pochodni liże starą półkę; Jest na niej czaszka, ma ironiczny uśmiech; Nagle przemawia, mówi do mnie głosem; Dlaczego odszedłeś, wróć do mnie... Proszę... Uciekam stamtąd, nie z krzykiem a z rykiem; Nie wrócę tam nawet z dobrym przewodnikiem; Docieram po długim biegu na powierzchnię; ...Dziękuję Ci Panie, że tutaj jestem!