Znowu stoję w miejscu, nic mnie nie napędza. Tylko szarość i mgła, choć nie rodzi się łza. To początek jesieni, w mojej duszy depresja, kiedy się rozglądam, jakiś pusty ten świat. Gdzie kolory, gdzie barwy, te prawdziwe i żywe? Gdzie ochota, ciekawość na poznanie wszystkiego? Czemu siedzę tu smutny, wszak to niesprawiedliwe. Doświadczyłem już dużo. Ale po co? Dlaczego? Znów te same pytania, które rodzą się w głowie. Właśnie o tej porze, kiedy robi się chłodno. Ile może unieść jeden malutki człowiek, który patrzy przez okno i widzi samotność. Może to dobra pora, aby spojrzeć realnie. Tyle złego zrobiłem, choć krwi nie mam na dłoniach. Ale to w innym życiu, wtedy gdy byłem na dnie. Moja kara za przeszłość widać nie jest skończona.