Gdzie pętla od sznura koniec znalazła a cień twój zaczyna się długi. Tam czekał już będzie w płaszczu wilgotnym, od kropel co z oczu spadają obficie. Żeglarz bez duszy co wpływa na życie Sam go nie poznasz, a przyszedł po ciebie. Bo twarz ma zwyczajną choć z piekła wydartą A w ślepiach ma pustkę przez życie zlepioną. Go nie oszukasz, mu nie uciekniesz. On zna każdego, co w księdze zawitał. Dziada starego przybrał on ciało, łatwo go było dorwać za grzechy. Palce mu zgniły więc dłoń ma schowaną, a druga zaś łapa ucięta przez diabła . Była to kara za grzechy spełnione, bo częściej niż ostrze ta ręka raniła. Teraz patrzy w twe truchło na drzewie, i nie chce go odciąć od liny przetartej. Powód do szczęścia dzisiaj on znalazł, Boś go z powrotem na ziemie sprowadził. W końcu zabierze cię w podróż ostatnią, lecz na końcu tej drogi nie znajdziesz ty szczęścia. Bo ostatnim z przyjaciół twych był stary sznur. Dalej związany on z twoim jest ciałem. Z nim nie pogadasz bo nie jest to człowiek. Jednak się nie martw o takie sprawy. Bo na ciebie gospodarz piekła już czeka. Znajdzie ci miejsce i wyznaczy karę. Nie zapomnisz już nigdy co to cierpienie. A teraz blisko żniwiarza trzymaj się malcze, byś bezpiecznie dotarł na miejsce. Bo ciemność wokół jest chłodna, i głodna. A ja na to z boku patrzył znów będę. I łezkę uronię na płaszcz i tak już mokry. Jednak nie moja była w tym wina. żeś życie zakończył marnie, ja tchórz. Więc żegnaj kolejna duszo stracona, Bo drzwi moje zamknięte już są dla ciebie. Więc gnij, gnij tam na dole.