Poranek kładzie ci dzień na dłoni, kruchy jak skrzydło znalezione na parapecie. Nie pytaj, ile światła w nim zostało, tylko otwórz okno i pozwól mu wejść aż do serca. Czas jest złodziejem w miękkich butach, nie usłyszysz, kiedy wyniesie godzinę. Dlatego nie zostawiaj życia na jutro. Pij kawę, dopóki paruje, biegnij przez deszcz bez pytania o pogodę. Mów ludziom, że są ważni, zanim ich imiona zamieszkają we wspomnieniach. Dotykaj świata obiema dłońmi, jakby był ostatnim ciepłym kamieniem, który morze za chwilę zabierze. Nie chowaj marzeń do szuflady, bo nawet drewno kiedyś obraca się w kurz. Dzisiaj jeszcze masz klucz do tej chwili, jeszcze oddech zapala lampę w twoim ciele. Wejdź więc w życie, zanim zamknie drzwi, i zostaw swój ślad, nim wyschnie światło.