Życie trzyma się na jednej nitce światła, a my nazywamy ją jutrem. Budujemy domy z kruchych godzin, stawiamy na półkach wspólne fotografie, jakby czas nie znał naszego adresu. Tymczasem każda chwila jest porcelaną, którą los może wypuścić z dłoni. Jedno pęknięcie wystarczy, by rozsypało się całe „zawsze”. Nawet serce nie dostaje gwarancji. Dlatego przytulam mocniej tych, których kocham, i zostawiam światło dla spóźnionych powrotów. Nie chcę odkładać czułości na jutro, bo jutro jest tylko zamkniętą kopertą. Czas przechodzi przez nas bezszelestnie, wynosząc po jednej godzinie. A jednak każdego ranka otwieram okno, jakbym wierzyła, że świat zostanie. I tylko drżenie światła przypomina mi, że wszystko, co żyje, uczy się odchodzić.