Napisałem kiedyś pieśń o tobie Anno, ale słowa porozrzucał mi gdzieś wiatr, stałaś boso rozmarzona przy fontannie, twoje włosy zdobił mały, polny kwiat. Anno, Anno rzućże grosik, pozwól szczęściu przybyć z roziskrzonych gwiazd, pozwól żeby się spotkały nasze oczy, choć przez chwilę, choćby jeden tylko raz. -Kiedy grosik swój rzucałam, nie patrzyłeś, a gdy upadł to mnie słodki przeszedł dreszcz i fontanna jakby tęczą wokół lśniła, usłyszałam tęsknej pieśni słodką treść. Anno, Anno rzućże grosik, pozwól szczęściu przybyć z roziskrzonych gwiazd, pozwól żeby się spotkały nasze oczy, choć przez chwilę, choćby jeden tylko raz.- -Podaj rękę niech się ziści nasze szczęście, Marysieńce jak ja wtedy grosik rzuć a pokażę tobie fontann jeszcze więcej, gdzie się komuś w każdej co dzień spełnia cud.