Bez trunków, prochów, bez nocnej hulanki, Cóż warte życie wśród ciszy poranka? Niechaj, kogo rozsądek i trzeźwość omota, Chodzi spać wcześnie i zamyka wrota. Młodości! nalej mi szklankę, Niech nad poziomy wzniesie się toast! Niech dym zasłoni rozsądku latarnię, A parkiet zadrży od dzikiego „do dna!”. Patrz tam, gdzie klubów migoczą neony, Gdzie tłum wiruje potem rozpalony, Gdzie kielich, proszek i żądza bez granic Każą sumieniu do rana się wynosić. Niechaj się zmysły w jeden ogień zleją, Niech obcy sobie nad ranem się śmieją, Niech pocałunki, przysięgi nietrwałe Wypełnią loże, łazienki i sale. Razem, młodzi przyjaciele! W pijaństwie wszystkich jest nocna potęga; Choć każdy chwieje się trochę za wiele, Ramię do ramienia jakoś sięga. Dalej, bryło, z posad świata! Nowymi cię pchniemy tory: Niechaj barman miesza driny, A didżej podkręca basy i humory. Lecz kiedy świt nam twarze obnaży, Gdy kac o skronie żelazem uderzy, Gdy nocne bóstwa zmienią się w koszmary, A portfel pusty w cuda już nie wierzy, Wtedy, młodości, opadną twe skrzydła, Zamilknie muzyka, spowszednieją sidła. Bo każda orgia, choć płonie jak zorza, Kończy się ciszą, której znieść nie można.