papier wyblakły czerwone kleksy cierpienie złotem myśli odmęty czaruję chwilą blaskiem po nocach śmierć mym imieniem nie mam już koca co może przykryć otulić w żalu słuchem zawładnąć gwiazdy ruczaju zorzo dogmatów odrzuć przyłbicę zapełnij kartę patosem życzeń takich zwyczajnych rękę wyciągnij bądź pozdrowiona nie ubrudź spodni błąd interpunkcji krzyż pokutnika samotne ślady w pustych źrenicach burzę konstrukcje rymem splątany słowa nie milkną zdobią znów ściany pióro i kartka zabliźnią rany jesieni srogiej zamkniętych granic dni samotności cichej altany ty ja atrament poezji zmiany