w pozornie dobry dzień nic się nie stało i nie stanie odechciewa się marzyć sny nie materializują się niezgodnie z prawdopodobieństwem sekundy przeciągają się świadomość jednokierunkowości czasu zatruwa ostatnią nadzieję pozostaje obraz pleców tych którzy postanowili odejść bez uśmiechu wciskam w grafik podobnych niedomówienia lawirują dokoła jak para z ust wystawionych na działanie chłodu ból jest niemal dostrzegalny siedzi w kącie gra ze smutkiem w pokera stawką skala rozczarowania myśli ulegają ekspresji z opóźnieniem właściwej bezsilnemu czekaniu na niemożliwe wciąż nie udaje się pochwycić szczęścia