Nim się sen skończy, zbyt wcześnie przeminie, w amarantowej pościeli zanurzy, w puchary wlejmy czerwonego wina, z brzękiem, toastem pozwólmy niech szumi. Zanim się zorze gdzieś rozbiegną świtem, nim pierwszy dumny w niebo wzleci motyl, usiądziesz przy mnie w zapach bzów spowita, a ręce nasze nieśmiało się splotą. Zanim to porą, jaką nie wiadomo, wyrywał wicher będzie okiennice, będę całował ciebie po kryjomu, będę oglądał cię taką w zachwycie. Nim pod stopami mech miękki, wilgotny, stanie się twardym i ostrym kamieniem, jedno westchnienie, ale jakże słodkie z miłosnym płynąć będzie uniesieniem. Zanim się burza z podmuchu zrodzona, po starych gajach okrutnie rozśpiewa, tych kilka pieszczot, czułych i szalonych, w dni pełne słoty będzie nas ogrzewać. Nim białe lilie upadną strwożone, pomiędzy piołun wciąż nienasycony, pozwól niech wtulę cię w swoje ramiona, pozwól niech gwiazdy w tę noc dla nas płoną.