widzę siebie gdy stoję gdzieś tam gdzie czas się nie liczy a jednak wciąż czekam w sumie się nie boję choć wiatraki kręcą się niespokojnie nie wróży to niczego dobrego powieki opadają ze zmęczenia ale rozkaz to rozkaz w końcu ruszę łodzią by dopiąć swego by wykonać nikt nie narzucił mi terminu mogę więc spokojnie analizować wyciągać wnioski i organizować akcję jestem dowódcą mogę więcej niż inni nie wiem czy to walor czy przywara ale korzystam wiem że przychodzi taki moment w którym trzeba się pogodzić z życiem nie zadawać pytań nie oczekiwać odpowiedzi tylko żyć woda jest niespokojna nawet nie wiemy skąd nadejdzie to coś czy to oznacza że już po nas zaufajmy przeznaczeniu nawet jeśli nie uwierzymy we wszystko powie prawdę to koniec