niepotrzebnie

czasami ją wspominam uszczuploną o granice snów kołysana taflą wody nieurzeczywistnioną fantazją potrzebuję jej kaprysów serca wygrywającego marsza w płomieniach myśli tanecznego kroku polem maków głębokich tonów skrzypiec cichnących w lipowych alejach westchnieniem czasami ją wspominam staram się wtedy mocno zaciskać zęby na wyszczerbionym drewnianym patyku