Siedzę w parku odosobniona
Sama na mokrej ławce.
Ja i moja książka
czekamy na Ciebie.
Ludzkie wścibskie oczy
zjadają, pochłaniają mnie wzrokiem.
A ja jednak
dalej wytrwale czekam.
Godzinę, tydzień, miesiąc, stulecie
prz…
cóż, wybacz zamysł był taki aby skłonić do powolnego czytania, wręcz ociężałego by czytelnik poczuł, mógł poczuć to co ja pisząc po 2 latach przerwy, jeśli sprawiło Ci to większy problem przeczytanie z pokorą pochylam głowę w Twoją stronę
