Nie wzorowałem się na tym. Nie miało być w tym stylu. Nie to jest tutaj meritum. Nie Tobie twierdzić czy wyszło, czy nie. Jako twórca mogę powiedzieć, że wyszło dokładnie takie, jakie miało być. Pozdrawiam!

Jest takie powiedzenie nie oceniaj książki po okładce : ) Myślę, że gdyby ludzie w końcu je wzięli do serca, świat byłby przyjaźniejszym i lepszym miejscem.

Poezja jest wolną sztuką. Cóż mam zrobić, skoro takie właśnie rymy płyną z mego wnętrza? Gdybym pisał rozbudowane mickiewiczowskie konstrukcje, nie mógłbym się utożsamić z takim dziełem, dlatego już dawno zaprzestałem pisania w kunsztownym stylu.

Niestety, ale dyskusja z tobą (juz celowo napisane małą literą) udowodniła mi, że mam do czynienia z formą życia pokrewną amebie. W mym sercu rodzi to wielki ból, gdyż tylko coraz bardziej przekonuję się o upadku intelektu. Dlatego proszę o zaprzestanie naszej konwersacji i nie zostawianiu tu komentarzy pełnych czy to zawiści, czy pogardy dla niezrozumianego i nieznanego, czy po prostu zwykłej zazdrości mych zdolności artystycznych.

Rozumiem, że moja twórczość Cię przerasta, ale nie rozumiem twojej zawiści. Smutne jest to, że traktujesz poezję jak sport, w którym zamiast pierwszego miejsca na podium jest nagroda Nobla. Nie tędy droga. (Swoją drogą, wspaniałe wyróżnienie dla poety - nagroda twórcy dynamitu). Rymy częstochowskie aż mi uszy więdną. Dno i beznadzieja. Bełkot. Zastanów się co upubliczniasz, bo się ośmieszasz. to jest wypowiedź przepełniona jadem, nie konstruktywna krytyka (której swoją drogą nie potrzebuję, gdyż sam znam wartość mojej poezji i nie tworzę na zasadzie jak najlepszego wstrzelenia się w twoje rzekome reguły).

Nie. Nie istnieją takowe. Gdyby istniały, poezja nie była sztuką, gdyż sztukę charakteryzuje wolność. Ktoś w klatce reguł, nie jest wolny. Doucz się.

Bardzo mi przykro, że tak zagorzale bronisz swoich pustych i błędnych racji. Wymaga logika w poezji? Z jakiego powodu? Logika jest w matematyce. Matematyka jest domeną zimną, gdzie nie ma miejsca na uczucia. Uczucia, romantyzm nie są logiczne. Kto ci tak nakłamał, o regułach tworzenia dzieła? Dzieło jest jedynie uzależnione od własnego twórcy, a nie od jakichś regułek. Nie istnieje żaden kodeks tworzenia sztuki. Wielu twierdzi, jest dobry użycie takiego argumentu jest strzałem sobie samemu w kolano. Nie dość że musisz powoływać się na innych ludzi, aby próbować rozpaczliwie udowodnić wartość swoich wierszy, to jeszcze sugerujesz że to ilość ludzi decyduje o tym, czy dzieło jest wspaniałe. Niestety, jeżeli wielu osobom podoba się twoja sztuka, znaczy to że jesteś bardzo, bardzo przeciętny. Dlaczego tak? To proste - duża ilość osób znajduje odbicie siebie w twoich wierszach, które są ekspresją twojego wnętrza. Bardzo prosty logiczny (skoro tak bardzo lubisz logikę, proszę, trochę logiki dla ciebie) wniosek: twoje wnętrze jest bardzo przeciętne. Spod pióra prawdziwie najwybitniejszych artystów wyszły dzieła, z którymi mało kto potrafił się utożsamiać, czy je rozumieć. Dlatego byli niedoceniani, dlatego ich poezja była zbyt trudna w odbiorze dla przeciętnego człowieka, którzy niezrozumiałe mieszali z błotem. Wnętrze poety nie jest uporządkowane, logiczne ani nie podlega żadnym regułom. Czemu jego twórczość ma spełniać takie warunki? Pozdrawiam!

KubaP: sztuka i poezja są domeną dobra. O ile dobrze wiem, ten portal jest ściśle z nimi powiązany. Każdy artysta-poeta winien się wyróżniać wielką wrażliwością, empatią i zrozumieniem. Niestety wielką przykrość mi sprawia twoje, nie używajmy eufemizmów, chamstwo, prostactwo i grubiaństwo. Nie rozumiem pobudek jakimi się kierujesz wyrzucając z siebie coraz to kolejne porcje śmiertelnego jadu i nie zamierzam o nie pytać. Zachowaj swoje problemy i kompleksy dla siebie, chyba że zmienisz swoje nastawienie do ludzi - wtedy, kiedy wyłuskasz z siebie szczyptę pokory możemy porozmawiać o Twoich utrapieniach życiowych i zmartwieniach. Proszę jeszcze o nie zachowywanie się na poziomie przedszkolaka. Jeżeli coś ci się nie podoba, proszę o konstruktywną krytykę, nie zaś o wylanie wiadra pomyj znajdujących się w Twoich ustach. Pozostawię Ci do refleksji takie stwierdzenie: Prawdziwa sztuka nie jest doskonała, ani nie dąży do doskonałości. Jest ona jak najdokładniejszym odbiciem twojego wnętrza.

KubaP: poezja nie ma granic, tak jak każda inna sztuka. Bardzo jest mi przykro, że nie rozumiesz tak podstawowej cechy sztuk pięknych, jaką jest bezgraniczna wolność. Musisz się jeszcze wiele nauczyć, aby móc tworzyć dzieła nieograniczone niczym innym jak tylko twoją wyobraźnią. Dla ciebie to jest wylewanie bzdur na papier, dla mnie jest to sztuką - ekspresją moich własnych emocji, doznań i refleksji. Jest to pewnego rodzaju konwersja stratna mego wnętrza na słowa, gdyż moja sztuka w pełnej postaci istnieje tylko we mnie i we mnie na zawsze pozostanie, albowiem niemożliwa jest dokonała interpretacja jakiegokolwiek dzieła - tylko sam artysta czuje i rozumie jego kunszt. I dlatego piękno interpretacji polega na odszukiwaniu w dziele sztuki czegoś nowego, poszerzaniu własnej wyobraźni i empatii, nie jak w matematyce - rozwiązywaniu równania, w którym wynik jest tylko jeden prawidłowy. Przyjmuję twoje przeprosiny jako wyraz skruchy i życzę pomyślnych wiatrów! Pozdrawiam!

KubaP: Może nie zrozumiałeś przesłania? Spróbuj przeczytać jeszcze raz i się zastanowić ponownie. A słowa człowieków użyłem celowo. W poezji nie ma ograniczeń, jeżeli coś wygląda niepoprawnie - to znaczy że celowo wygląda niepoprawnie. Pomyśl, to nie jest trudne do interpretacji : ) Pozdrawiam!