kiedy Bóg tworzył świat z matką Ziemią narodziła się miłość łącząca ludzkie serca dwa odrębne byty w maleńkiej istocie magicznie ukryty

dzień dobry, do widzenia kupmy łoże do codziennego p*********

bum bum bum bum kupiłam sobie rum i teraz piję z wiatrem za zdrowie panów,pań a najbardziej za Piotrunia co kryje się gdzieś za siódmą górą i rzeką

w Gniadzikowie jest jak w bajce ludzie śmieją się w głos tańczą szczęśliwi na deszczu i,choć pada,nikt nie moknie tam radość,szceście miłość i wiecznie kwitnie maj tam płynie życie a życie to raj

Piotruś zagrywa w nieznanej przestrzeni świst,pisk,wrzawa anielskiego chóru tylko buzia Boga zaśmiewa się w bólu Piotruś całuje czasoprzestrzenie własną miłość ukochaną skazuje na całospalenie

Boskie błogosławieństwo bocianiego bachora będzie Bogiem błogostanem budującym byt bogaty bóstworodzie

pozornie przytulana, porankiem pieszczona Pietrusiowa panna pisana poezją pięciolistną poinsencją po prostu pyłem pieśni porannych

zaiskrzył promyk w pewnym cichym sercu, by w odpowiednim czasie wyfrunąć ku przestworzom kiedy ktoś spyta: dokąd? odpowie,że do Boga

zapytała raz wiara miłości: -dokąd idziesz? odpowiedziała: -w ciemność -dlaczego? -żeby oświecać drogę tym,co stracili nadzieję

jesteś Panem Bogiem, a swój lud opuściłeś gdy najbardziej Ciebie potrzebował i najwierniejszych Tobie traktujesz jak śmieci, zapominając,że w każdym z nich jest Twoja cząstka, więc jeśli pozwalasz krzywdzić takim właśnie…

może nie jestem nikim szczególnym jak miliony innych ludzi może moje słowa są mało ciekawe i niezbyt spójne, może nawet pozbawione sensu, aleś sam,Panie stworzył mnie taką jaką jestem i pozwoliłeś, by inni mnie niszczy…

wielkie Ci dzięki wielki okrutniku za choroby i wojny głód i cierpienie najpotężniejszy jesteś między niebiańskimi gwiazdami a co wyprawiasz z nami my z serca szczerego wielbimy cię wielce a Ty rujnujesz już poranione…