W oczy śmierci się patrzyłem głęboko czerń z lekką nuta czerwieni widziałem nicość na przemian z krwią się mieszała. Życie stanęło czas się zatrzymał. W dalszym ciągu przy pustym stole zasiadam.

Żyłem do lat szesnastu jak zwyczajny nastolatek do tej środy godziny siedemnastej gdy moje życie nagle ustało i zaczął się koszmar mej matki. Cała rodzina przerażenie odczuwała wyrwę się z objęć śmierci? I tak dni mijał…

Pytania czasu Odpowiedzi przeszłości Zagadki chwili Niepokój dnia od Rana do nocy pytania. Odnajdę to czego szukam Od lat niepowodzeń słowa Pięknego zarazem Odpychającego od rzeczywistości Marzeń miłości obiecanej.

Powiedz światu w Którym wszystko jest Gorsze gdzie istnienie Człowieka mija się z czasem Bądź czasem skradzionym Przez głupstwa młodości w Prawdziwej złości karany świat Słowem opluwanym. Dzień zmieniający się w Goryc…

Błądzę po krainie Marzeń w poszukiwaniu Szczęścia zrozumienia Płaczę lecz to nie W ukojeniu mej Goryczy serca pustego Czekającego na lokatora do Końca życia.

Kocham cię na Ziemi i w niebie Gdy się śmiejesz Gdy ci łzy po Policzku spływają Gdy jesteś zmartwiona W śnie ciemnej nocy Kocham cię Prawdziwie w niebie Kocham cię gdy Wśród chmur błękitnych Spacerujesz jasnym…

Jestem jak wiatr Nie spokojny i ciepły Jestem jak deszcz Czuły w dotyku Delikatny bez cierni Dla niej będę jak Płatek róży Delikatny i czuły.

Strach milczenia Łaska skazanego Płacz matki Gniew ojca Strach brata Łzy siostry. Śmierć potomka w Miłości zakochany choć na Życie samemu skazany

Pędząc torami Prostymi życie me Widziałem oczyma Usypiającego dziecka w Świecie bez problemów Strachu łez. Stacja końca podróży Śmierci przystanek ma.

Pomóż mi otworzyć się Przed innymi tak Abym dosięgną Gwiazd marzeń Spełniających sny. Pokaż mi drogę do Serc ludzkich tak abym Zapomniał o samotności.

Bądź wielki nie Przejmuj się innymi Słowami z ust Wrogów przecz Przeciwnością Stawianymi przez ludzi. Zatrzymaj swe Serce zostań Istota którą jesteś w Sercach innych.

Tyle zła biedy Pokazuje nam Codzienny świat ulice Śmieci zatruty czas Łzy wywołuje. Nie potrafię lekkim Okiem patrzeć na Cierpienie niewinnych Ludzi uwięzionych na Skraju nędzy.