fruwasz wokół sukienka w kwiatki zwilżone ciało wchłaniam ciebie uśmiechasz się o poranku

nie żałuj nie myśl zatrać się wznieś kochaj nie słuchaj... wokół mglisty powiew życia ludzi nie żyją od dawna

ciało patrzące zmęczone życiem przejściowych marzeń śmiech smutku puste krople w oczach czas nie zabija zabija pamięć

czas przykrył już dawno radość uśmiechu o poranku czasem tylko w tej ciszy krzyczysz w środku uśmiechając się ustami w krzywym zwierciadle swojego życia

okrutne twarze stoją i patrzą bez celu i powodu łańcuch zdarzeń pytające głosy bez przyczyny zimne oczy nienawiść z wami Bóg z nami

nie omijaj własnych myśli nie mów dość chcesz przecież więcej nie okłamuj swojej duszy ona tylko może świat twój poruszyć lecz pamiętaj kiedy płoniesz z miłości już cały jesteś wielki lecz bardzo kruchy i mały

deszcz słów dusząc mnie pada z twych ust wyjdę na powietrze ten prawdziwy chociaż zmyje twój brud

dałeś ludziom wiarę nie powiedziałeś jak wierzyć nauczyłeś ich mówić bez języka byliby bardziej wierni

czasem widzę piękno gdzieś tam...w moim środku jest już tak jak chcę.... jak w wymarzonym śnie

przysięgam się zmienić lecz boję się aby ta zmiana nie wyszła mi na złe

idziecie przez życie po swoim wstydzie z braku wolności ukrywacie tyle wad boicie się radości zapatrzeni w pustkę swojej nieszczerości kończycie codziennie udawanie miłości nocą idziecie do ..... ducha samotności…

mówię do swych myśli aby się opamiętały one patrzą zimno jakby mnie nie znały zapatrzyłem się dziwnie w jakieś ideały zapomniałem o rzeczach które nie potrzebują wielkiej chwały

pokażę tobie życie do którego nigdy nie będziesz mogła wejść dam dotknąć ci swoje marzenia które dawno już zostawiłem za murem życia podaruję ci piękno żebyś tęskniła za nim przez całe życie

szepty słyszę wokół szum w środku..... szelest myśli w głowie szumi liśćmi mych oczu powiek

układam swój świat w twoje ciało..... piękno życia chwil oglądam cię od środka ty wiesz to.... kiedy są chwile.... oddycham twoją krwią

ciemny pył popiołu włosów i paznokci przeklętych myśli stosy rozpaczy zawiłe trupy porozrzucane oczy w krwistym błocie zmiażdżone kości w smrodzie rozkładu ciała krwią można malować ciszę

ludzie cmentarni błądzą pośród nas dotykają naszych dłoni patrzą na nas śledzą nasze ciała zazdroszczą rozkoszy czasem patrząc ...... wolą pozostać w cieniu ciszy

sukienka w kwiaty uda chwytają chwile uśmiech oczu czarnych pachniesz brudnym życiem

pusta istota z kompleksami wiekowymi nagie słowa powykrzywiane myśli

pachnące rosą twoje usta są jak ogień to raz błyskają światłem a potem gasną jak cmentarny ogień