gizela1

muszę podnieść moją głowę potoczyła się na ulicę mózg się wylał wsadzę go z powrotem szybko głowę wkręcę na szyję idę dalej

gdy mnie już obejmiesz całą swoją czernią będę spokojniejsza pogodzona z ciemnością

rozłożyłam mój wachlarz w abstrakcyjne wzory poszedł sobie nie podobał mu się lubił ten z różowych piór

zamykam drzwi maluję autystyczne akty kobieta w oknie patrzy na samoloty nie otwieraj umarłam

rozsypany niematerialnie cichym strzałem z wnętrza składa się sam od nowa stoi w środku nieśmiertelny

nasze cisze osobne jak wstęp do wielkiej ciszy gdzie wszystkie cisze świata się przenikną może wtedy będę twoja a ty mój

nie dotykaj dżwiękiem właśnie ją rysuję myślami ja swoją ty swoją malujesz dwie cisze samotne nocą

czas grabi liście pakuje w niebieskie worki drzewa stoją jak krzyże

maluję czas godziny demony i anioły sekundy białe i czarne baletnice i wieczność poza czasem nie nie nie pędzel wypadł z dłoni czas sam się namalował czekam na Godota

ptaki przeleciały nad zamyśleniem dokąd w mleczne mgły w zapomnienia

noc utopiona w granatowym oceanie zgasł neon cicho nic nie mów złoty Budda medytuje

maluję nie mam pędzla nicość maluję ona mnie maluje mgła coś podpowiada bez sensu