gizela1

wiejne rzedną w bezkolor aniołów głos ciszą pustą

wolne w niechmury błękitem ptak żaden

chmurom ucieka w bezkoniec je snuje się ciszą

rwący w jutrzenność zostawia chmury na tamtym niebie ptak wczorajszy

noc mnoży ciszę w centrum cisz cisze tętnią nocą

spuchłe w zasinienia obrzęk jęczy wiatrem

porywista gdy on gwałtowny w bezdżwięk obok siebie

więcej od nieba jego wpływ ocean morzem może obłokiem oceanów

szerzy się niebo w nieujawnienia bóg woła ptaki nie wrócą

wszystka niczym ptaki minione fantom

rozwiana w kierunki treść nocy prędkość ciszy pełnia

zakłócenie zachmurzeń motyl na pośladku