to za mało musisz skruszeć do końca - jak lód, którym jesteś i rozpłynąć się Nowonarodzony zaspokoi pragnienie

Płoną, świeczek szeregi, płoną świeczek tysiące, powiewają płomyki zamyślone i drżące. Więc płomykiem jak dłonią, dłonią ciepłą i jasną, pozdrawiamy tych wszystkich, których życie już zgasło.

rozkwitają kwiaty... słyszę bicie własnego serca. pełnieję :)

szorstkie ścierają duszę w bólu - do gładzi księżycowego błysku srebra od teraz tańczą na niej refleksy słońca w wielkiej radości!

opasują jesienne domki zasłaniają im niebieskie oczy światła rozproszone mleczne nikną wieczór sen... i mgieł już nie ma.

tulę je do siebie tuż przy sercu śpiący kudłaty miś miękki i cieplutki kiedy nastanie taka potrzeba obudzi się wielkim przerażającym rykiem którego nie będę się bała natomiast przestraszy się moja śmierć na śm…

i z tej ciąży powstało gówno. sorry, trochę śmierdzi, ale taka jego twórcza natura w uzdolnionej formie podzwierzęca treść w tym celuje głupota niszczenia nic tu się sensownego nie urodzi nic. taki PIC.

zderzenie dwóch różnych światów! urodzi się coś nowego! bądź one po prostu zestycznieją, zestarzeją zapamiętale zgniją i zginą w bezżycia czeluściach.... nie rozumiejąc nie tylko słowa kompromis lecz w ogóle nie roz…

dla dziewczynek różowy dla chłopczyków niebieski to tylko początek głębi szkarłatnego seksu i kosmosu kobaltowego gniewu... szykujcie się, moje kochane dzieci

choć jasna, przejrzysta i logiczna królowa nie może żyć bez cyfry 2, 3,4,5,6,7,8,9... ona i jej cień oraz coraz coraz coraz głębsze cienie złączone na wieki wieków nieskończoność...

mam mnóstwo braków tu i tam i z braku nawet laku wierszyk wam dzisiaj dam nie szkodzi, że zerżnąłem tu kilka wersów oraz tam sens całkiem nowy już wymyśliłem sam! także mój brak nie toczy jak rak wartość dodana…

nie rozkwita tak szybko jak wiosenna nie zrzuca płatków nagle, nieroztropnie liście często już zmienione pogryzione przez szkodniki w plamach, zwinięte, żółknące... kolce mocno wyrośnięte schną a ona tym bardziej uka…