ja- mały, drżący piesek głaszczesz mnie i tulisz taki jestem śliczny, cudny czy będzie tak samo kiedy stanę się starym, schorowanym psem krwawiącym z brzucha, który nie wbiega już wesoło po schodach? nadal głaszczę cię…

tuli się światło do światła, i do światła, i do światła... drżące wszechświatła oczekiwanie

na pierwszy śnieg obiela i chłodzi wszystkie przeszłe rany

ścieśnia swoje żelazne podwoje ech, poeto jakim słowem chcesz się z tego wywinąć?

wyprostowali zapisane słowa i wydziergali śliczną, ażurową serwetę to jakie byłyby święta? a gdybyśmy utkali dla smutnej dziewczynki kosmiczną sukienkę jaka byłaby to bajka? a może upletli dłuuugie, dłuuugie liny…

o następną kadencję bycia człowiekiem cierpienie, cierpienie, cierpienie, cierpienie, cierpienie, szczęście!, cierpienie, cierpienie, cierpienie, cierpienie, cierpienie, cierpienie, cierpienie, szczęście!, cierpienie, c…

gałąź jarzębiny przyprószony śnieg srebrne powietrze patrzę i myślę, jaka ona jest szczęśliwa! to tylko ptak wiele przed nią lotów nieznanych

masz przedsionki dla ufnych komory dla zaufanych z lewej i prawej strony maleńki zakątek tylko dla Niego gdy przyjdzie do ciebie pozostali pozostają w dystansie serdecznym

z tak subtelnej materii że cały porysowany! czułość i delikatność wygładzają go kto nie rozumie szarpie i rozrywa a potem sam w te dziury wpada

mamy już wszystkie dni w komplecie a nawet kilka w jednym taka nastała obfitość całuję cię więc tak jak chcesz namiętnie, czule, serdecznie (w usta, w czoło, w policzek) dłonie pozostawiam tylko mężczyznom a niechętny…

w przejściu podziemnym błękitny grajek za parę łyków zwodniczej wody lekko fałszuje ale serce czułe pokornie spuszcza oczy gdy przechodzę obok i nic nie daję

to nie niewierni mają prawo i czas rozejrzeć się po komnacie czy to serce pokocha ich złoto