ty i ja nie wejdziemy w siebie to tylko ciała cierpiące w konwulsjach ale możemy razem wypić herbatę chwilę porozmawiać, pomilczeć i pożegnać się. i obudzić w jednym jedynym świecie

żeby nie znaleźć się w niebie. wszystko dąży do neutrum wychylasz się z okna pociągu a potem siadasz w przedziale i czytasz książkę. po co się wychylasz? po co czytasz? bo to, że piszesz (tworzysz) to rozumiem :)…

ty węźle gordyjski trzeba cię rozsupłać rozłożyć, pogłaskać i ułożyć wertykalnie

kuleczki słoneczne wturlają się prawie wszędzie głupie zakamarki kanty, co nie rozumieją i nie chcą niczego, oprócz siebie samych

kuleczki szorstkie, kłujące, tnące toczą się nabierając szybkości i mocy znów we mnie uderzą ja też nimi rzucę chcieliśmy ich wolności głupcy

Jak daleko odszedłeś od prostego kubka z jednym uchem od starego stołu ze zwykłą ceratą od wzruszenia nie na niby od sensu od podziwu nad światem od tego co nagie a nie rozebrane od tego co wielkie nie tylko z daleka ale i…

nie jest dobrze widziane w wierszu wersy się ciągną sens plącze treść blaknie widać dziury w metaforach a określony epitet sam ciśnie się na usta poeta powinien położyć się, pospać, poczekać, aż wena mocno wytarg…

nie masz odbiorców - śmierć na bank. ludzie opuszczą cię prędzej czy później taka ich kondycja lecz jeśli jesteś gotowy zaprosić Gościa niewidzialnego odwdzięczy się (choć nie musi) totalną wizualnością

nie napiszę nigdy. i bardzo dobrze! poległabym wówczas na cokole a ja wolę wciąż piąć się, piąć po niteczkach, gałązkach, krużgankach, piąć się lecz nie spinać.

z Holandii tyle kilometrów ciemność, lęk, niewiadoma teraz w szykownym wazonie pełnym odżywczej wody swobodnie oddychacie prężnie odginając łodygi i uśmiechając płatki obok lampka, świeca za szybą okna granatowe ni…

jeśli ktoś powie - kocham cię - urośniesz a gdy - nienawidzę! - sam będziesz musiał stać się złotem

że chwila ziemska nie może być boska może, ale tylko chwilę.