spędziłam przypadkiem niesamowitą noc hm, umysłowego zjednoczenia z facetem, w którym zakochana jest moja bliska koleżanka. żałuję że nie potrafię opisać pięknymi słowami jak bardzo intensywne były to uniesienia pod wpływem przeżywania muzyki którą oboje kochamy, przeżywania sztuki, patrzenia w ten sam sposób na najważniejsze wartości w życiu. jednak z wielu względów po prostu to nie może mieć przyszłości i boli mnie, że dano mi coś tak cennego i odebrano już następnego ranka. ja, od zawsze trwająca w przekonaniu że nie potrafię kochać, spotkałam kogoś z kim po godzinie byłam gotowa spróbować układać sobie przyszłość. a nie mogę;)
