Gdy ból dnia obojętnego przeradza się w szarą rozpacz, a przepaść oddzielająca rzeczywistość od marzeń staję się niemożliwa do przebycia Uciekasz w zimno samotności. Tam, żywisz się strachem odrzucenia, pozostając własnoręcznie uwięziony w bólu bezsilności. Patrzysz na emocje, które niosąc radość w świecie ludzkich słabości, przeobrażają się w echa cierpiących wspomnień, w cień niewypowiedzianych myśli. Zanikasz, cichy oddech błądzi w czerni twoich snów, blaknąc na szkle świadomości. Trwasz, martwy na jakikolwiek dotyk nadziei, w fałszywej wierze na ciepłe spojrzenie błękitu świadomie dążąc do zanurzenia się w otwarty sen niosący zmęczenie. Ulga, przyjdzie z dniem odzyskania straconego zobojętnienia w momencie zniszczenia własnej woli do trwania w fali oddechu życia.