gdzieś daleko stąd, tam gdzieś mieszka w snach moja oaza, co śpi pośród łąk odmienia imię, ten kto mnie pozna kiedyś mnie znajdzie, a przy mnie swój kąt popatrz w zwierciadło, tam widać nasz ślad usłyszysz ciszę wśród tataraków zapatrzona wciąż w ciernisty sad świetlistą łunę na polu maków gdy człowiek pragnie usłyszeć dzwony może bez zaklęć pochwycić swój sen wnet rozkołysać na wszystkie strony kupić za grosik swój szczęśliwy dzień w czystej lagunie zbuduj w sobie brzeg szczęścia drobinki złożą się razem poszanuj wroga, podaruj mu chleb spójrz wspomnień jest łza, płonie wśród marzeń