od narodzin podjęte wyzwanie kiedy na okrągłej twarzyczce różem skąpane policzki prężą się i pulchnieją uśmiech oswobadzając szczery lalkami pokój przepełniony kiedy wracała z przedszkola zabawę mieszając z nauką stawał się zamkiem królewny skrzynią drobiazgów pełną zagrodą wróżek skrzydlatych przystanią w szkole podjęte trudy na studia otworzyły drogę ruszyła w świat odległy rodziców żegnając w progu w sercu się płonień rozniecił nikt zabrać jej tego nie może marzenia o białym ołtarzu przysiędze na teraz na wieki pod sercem ukryte nosiła ziarenko się stało człowiekiem w oczekiwaniu na szczęście miłość matczyną stworzyło kobieta jest kwiatem tak pięknym że gwiazdy jej przyćmić nie mogą od poczęcia się z darem zrodziła być życiem i na świat wydać życie