moment przejścia ze strachu w przerażenie to naprawdę moment często go lekceważę próbując sobie udowodnić że jestem silna ale kiedy oddech przyspiesza dłonie drżą bezradnie zaciskają się w pięści a serce wybija nierówny rytm czuję ten przepełniający smutek bezsilność l ę k to jak powolne umieranie w panice że coś się wydarzy jak bomba wiszącą nad głową która może z chwilę wybuchnąć niepewność upada mój świat nie ma już bezpiecznej przestrzeni wszystko ginie jestem sama nie ma tu nikogo kto by rozumiał nikogo kto pomógł kiedy pomóc się nie da