nieodwracalne zmiany sieją niepokój w głowie wypalają dziurę wielkości pomarańczy zjadają resztki mózgu nadpsutego przeszłością której nie chciałam moje dłonie nadal krwawią jadem nieumarłych pod paznokciami zwija się ludzkie DNA nie martw się to moje ... chciałam zbudować coś lepszego odrodzić się i odlecieć jak feniks stać się nieśmiertelną pośród śmiertelności świata być jak mgła opadać i się unosić ... naręczem moich czynów zdołam zakryć jedynie plamę na moim nagrobku