spragnione dłonie zmęczone wędrówką opadły na zimną poduszkę szukają ciebie błądzą chciwie łapiąc skrawki bawełny bezwiednie tworzą rysy na tafli prześcieradła żal mi ich są takie puste choć obie to wciąż samotne ... ciebie nie ma a świt tak odległy