Przejdź do treści
Czytanie

Skrzydła

Zabić w sobie codzienność to co boli najbardziej po czym są ręce krwią zabrudzone bo ileż razy można łamać własne skrzydła czy to co odbija się w moich oczach zostanie tam na zawsze polakierowane pełne obaw niepokoju o przyszłość jak obudzić marzenia które na dnie duszy przeraźliwie wolno stają się niewidoczne rany się wciąż goją w pióra obrastają tylko być gotową rozłożyć w porę ramiona kiedy ku niebu uniosą mnie skrzydła...
98 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.