Zabić w sobie codzienność to co boli najbardziej po czym są ręce krwią zabrudzone bo ileż razy można łamać własne skrzydła czy to co odbija się w moich oczach zostanie tam na zawsze polakierowane pełne obaw niepokoju o przyszłość jak obudzić marzenia które na dnie duszy przeraźliwie wolno stają się niewidoczne rany się wciąż goją w pióra obrastają tylko być gotową rozłożyć w porę ramiona kiedy ku niebu uniosą mnie skrzydła...