w próżni zawieszona czekam jak marionetka z urwanymi sznurkami wiele razy naprawiana odrzucona w zapomnienie czy ktoś upomni się po mnie zatęskni w półprzytomnych oczach odnajdzie światło może jeszcze zagram w niejednym teatrze wzbudzę zachwyt kamienne spojrzenia rozkruszę ulecę ponad nicość by stać się czymś w rodzaju złudzeń do granic przypominając już znaną rzeczywistość