zazieleniły się myśli spojrzenia ubrały w szatę różnobarwną zapach skradły fiołkom świetlistość mleczom wszystko aż się prosi o zachwyt ciche uwielbienie zdradzone westchnieniem skromne uśmiechy balansujące między wzruszeniem a piskliwym śmiechem wszystko oddycha pełną piersią błyszczą oczy z nadzieją na więcej tak jakby więcej zdołały przyjąć ale to niemożliwe nim się ponownie nasycą i znowu odlecą w nieznane przycupną w błękitnym zenicie i zasną wyczekując świtu