Ludzie dziś wściekli Agresja mnożnikiem spełnienia A ja wrogiem nie jestem Być Sobą Lecz nie mogę Tyle złości dziś Tak mało miejsca na dobro Zero go dla natury A my Co nie potrafimy być źli Ronimy wciąż gniewu łzy I tak wpadamy w ten rytm Choć chcemy miłości Dążymy chodnikiem otępiałej próżności