W ogrodzie woła Krzyk cierpienia W morzu łez Stoi Matka Ziemia Samotna w swym bólu Lecz płonie nadzieją Szum fal Drżenie Ud Gdzie w Czerwonym świetle czasu Rodzi nowy świat Spłodzony doświadczeniem Filtrowany z ludzkich wad. Nad nią zorza poprzez którą, Patrzy On zdumiony Nie docenił Sił miłości Wiara Wiele zmieni.