Przytulę Ją ostatni raz i pójdę w las. Powiem chmurą pas. Odejdę niemy jak łzy na policzkach. To ja ślepy jak, podmiejska uliczka Pełen nadziei zmarnowanej przyszłości To my potępieńcy ludzkiej teraźniejszości. Topielec przeszłości Pełny leku, pusty wiary w jutro Zapomnij zapamiętaj drogę pokutną