Ona zawsze chciała mieć więcej przestrzeni Zamiast na rozkaz przybierać sztuczne pozy I chociaż jest lekka jak piorko Musi ciężkie ciało na barkach nosić. To jest jej martwa sztywna powłoka Ogranicza jej swobodę możliwości Czuje nią, oddycha i myśli Czekając swej nieśmiertelności. Tylko jak ona będzie wyglądać bez ciała? Bez swej szkaradnej, szarej opoki Gdy odejdzie w górę wysoko Kolysac puszyste obłoki