Jak Stańczyk nad losem zapłacz swym, bo wśród wzgard i drwin okrzyknięty klaunem złym. Jak Stańczyk płacz, bo to nie twój bal nie dla ciebie świat wirujących w koło par. Jak Stańczyk w bezradności swej sił już całkiem brak nadziei coraz mniej. Jak Stańczyk w podłodze utop wzrok by nie oślepiły cię ciemność, głupota i mrok. Jak Stańczyk, bo gdyś krzyczał co sił kamieniem rzucił tłum i gwizdał i drwił. Jak Stańczyk, bo do nich nic nie dociera i nikt nie słucha a ty umierasz.