Biorąc pędzel, namaluje nasze życie, Będę to robić starannie, nic nie pominę. Słodką wonią twego zapachu, Rozmarzę się w swym malowaniu. W wyobraźni kreślę twoją pierzastą postać na obrazie, Nie potrafię powstrzymać łez... Tak bardzo mi Ciebie brakuje. Dodam kolorów twojej postaci, Byłeś czarno-biały bez aparycji. Spróbuje choćby na chwilę, Zamalować twoje smutne przeżycia, Zagłębie się w twoim wizerunku, Nakarmię Cię moimi wdzięcznymi oczami. Nie wyrwę twej duszy ze zmroku śmierci, napoje twe martwe serce swoją miłością. Kiedyś przyjdę ...boso będę szła, w obłokach jasności odnajdę twoja postać...