Biorę pistolet do ręki -Bogu niech będą dzięki! krzyczę wniebogłosy, aż Michałowi dęba stają włosy. Mam misję do wypełnienia -cztery dni bez wytchnienia demony łapać w siatkę i nawiedzić czyjąś matkę. A ten pistolet? On na wypadek, gdyby był tego świadek. Och, żartuję... nim sobie sumienia nie truję. Na miejsce go odkładam i w głowie modlitwę układam, bym wykonała dobrze misję, choć i tak mam pozytywną wizję. Widzę w siatce na motyle złych demonów tyle! starszą kobietę ciężarną, malucha z buzią owalną. Więc idę uśmiechnięta, bo misja moja rozpoczęta.