Myśli jej są jak zaklęcie Które przez pomyłkę wypowiedział Ktoś bardzo smutny. Strażnik, który jej pilnuje Płacze, gdy zapada ciemna noc Gdy księżyc przysłaniają chmury A jego blask nie przemyka po tafli jeziora Żaden rycerz nie uwolni tej, Która uwięzioną chce być Czeka ciągle na wybawcę Lecz choć się nigdy nie spotkają On wiecznie żyje w jej myślach Na tysiącach balach szukała Jakiegoś śladu wybranka Biegała po leśnych szlakach Nie wiedząc jak go nawoływać Ale chociaż nic nie znalazła On zjawi się znowu w jej śnie Ten, który pojawia się czasem Nie podlegając przemijalności